Þegar ég tók til á borðinu mínu fann ég miða með þessari limru sem mér fannst eiga skilið að vera haldið til haga. Ég gerði hana handa kórfélaga þegar hann átti afmæli. Til skýringar má kannski geta þess að maðurinn er úr Vestmannaeyjum, hann er alltaf í góðu skapi og svo er hann (eins og flestir söngvarar í karlakórum) giftur afburða fallegri og skemmtilegri konu.

Það eru aldeilis ágætar eyjar
þar sem upp alast söngvísir peyjar;
   heiminn þeir bæta
   með brosi og kæta
og svo fylgja þeim fríðustu meyjar.

Það var orðið frekar langt síðan við sáum listsýningu svo að örugglega höfum við misst af einhverju merkilegu, en í dag drifum við okkur í Hafnarhúsið til að skoða verk Spánverjans Santiago Sierra. Ég hafði aldrei séð neitt eftir hann en hafði þó heyrt listafólkið í kringum mig tala um hann.

Fyrst löbbuðum við þó á Austurvöll þar sem einu verki hans hefur verið komið fyrir. Það er stór steinn, grettistak, sem svört keila hefur verið rekin ofan í og sprunga virðist kominn í steininn eins og hann sé að springa í tvennt. Mér fannst þó skemma áhrifin að sprungan stafaði greinilega ekki af svörtu keilunni heldur hafði verið framkölluð með því að bora í steininn með loftpressu.

Á Listasafninu voru síðan allir salir fullir af kvikmyndum af framkvæmdum listamannsins. Flestar snúast þær um að fólki (oft fátæku fólki) hefur verið borgað fyrir að gera eitthvað einkennilegt eins og að láta lita hárið á sér hvítt, raða sér eftir húðlit, tattúvera strik á bakið á sér eða fróa sér og jafnvel hafa samfarir fyrir framan myndavélina. Listamaðurinn hefur víða vakið hneykslun fyrir slík uppátæki. Hann er sakaður um að notfæra sér neyð fólks og um að brjóta gegn einu helsta boði siðferðis: Þú skalt ekki nota aðra manneskju sem tæki. Fyrst var ég lengi að átta mig á hvað væri eiginlega um að vera á myndunum. Maður þurfti að lesa upplýsingaspjöldin vandlega til að botna í því. Á einu sést bara grafa grafa skurð. Á öðru stendur hvíthært fólk í biðröð eftir að fá teiknaðan kross í lófann og fá afhenta peningaseðla. Sýningin er ekki neitt sem grípur augað semsagt. Þarna er hugmyndin allt. Hvert myndband snýst um hugmynd.

Þetta henykslaði mig reyndar ekki. Kannski var ég svo vel undirbúinn eftir frásagnir af þessu. Samt þótti mér þetta ágæt hugvekja. Mér fannst listamaðurinn vera að spyrja venjulegan íslenskan listunnanda: Hvað værir ÞÚ tilbúinn til að gera fyrir peninga? Hvaða upphæð þætti þér nógu freistandi til að láta lita hárið á þér hvítt? Hvað þyrfti mikið til að þú samþykktir að láta tattúvera strik á bakið á þér? Hvað þyrfti mikið til að fá þig til að fróa þér fyrir framan myndavél? Þannig að vangaveltur mannsins eru ágengar og áhugaverðar en myndirnar hans eru ekki mikið fyrir augað.

Þegar maður er helst farinn að blogga um af hverju maður sé að blogga - þá er eitthvað að. Að vísu þykir fullgild heimspeki að fjalla um hvað heimspeki sé. Nútímalistin snýst líka oft um spurningar um til hvers listin sé. En mér finnst þetta allt frekar einkennilegt. Ég hef semsagt smám saman verið draga úr fréttaflutningi hér án þess að lýsa því yfir að ég sé hættur og veit ekki alveg hvort ég er hættur eða ekki. Samt er allt gott að frétta. Í dag var til dæmis heimspekikaffihúsið eins og venjulega á laugardögum. Umræðuefnið var "af hverju gerum við það sem við gerum?" Ansi víðtæk spurning og ekki eins beinskeitt og við reynum að hafa spurningarnar. Umræðurnar urðu samt skemmtilegar og gagnlegar. Í morgun fór ég á fætur á undan öðrum, fór í sund og synti 1000 metra rösklega, án þess að stoppa og án þess að blása úr nös. Ég tek það sem merki um að ég sé í sæmilegu formi. Magnús ætlar að fara að vinna í kvöld við servera í Hörpu. Snorri er að skrifa ritgerð um rokksögu og eitthvað margt fleira. Rán er búin að grunna stóran striga eins og gömlu meistararnir gerðu. Nú er læri í ofninum og við verðum fimm í mat því hún Ólöf verður með okkur líka.